• A Axencia
• Actualidade
• FAEPAC en Europa
• Imaxes
• Mapa Web

Minihidráulica

Na actualidade faise distinción desta enerxía en función do seu tamaño e potencia:

• Media e grande hidráulica, por encima de 10 MW. O seu impacto ambiental e social pode ser alto. En xeral os grupos ecoloxistas non a consideran renovábel
• Minihidráulica, de menos de 10 MW. O seu impacto ambiental pode considerarse moderado. Acostúmase considerar renovábel en todos os ámbitos. Pode conectarse ás redes eléctricas existentes ou utilizarase en aplicacións illadas da rede

 É verdadeiramente respectuosa co medio ambiente. O impacto que poda producir é pequeno, minimizábel e en moitos casos evitábel do todo (escalas para peixes, caudal ecolóxico, soterramento de canais de derivación ou canalizacións forzadas, pantallas vexetais, repoboación arbórea, etc.)

 Existen fundamentalmente dous tipos de centrais hidroeléctricas:

•  Centrais de auga fluinte: son aqueles aproveitamentos que mediante unha obra de toma  captan unha parte do caudal circulante polo río e condúceno cara a central para ser turbinado. Despois, este caudal é devolto ao cauce do río. Estas centrais se caracterizan por ter un salto útil constante, e un caudal turbinado moi variábel, dependendo da hidroloxía. Por tanto , neste tipo de aproveitamento, a potencia instalada está directamente relacionada co caudal que pasa polo río.

•  Centrais de pé de encoro: son aquelas situadas augas abaixo dos encoros destinados a usos hidroeléctricos ou a outros fins como fornecemento de auga a poboacións ou regos, susceptíbeis de producir enerxía eléctrica, xa que non consomen volume de auga. Teñen a vantaxe de almacenar a enerxía e poder empregala nos momentos en que mais se necesite. Normalmente son as que regulan a capacidade do sistema eléctrico e coas que se logra de mellor xeito o balance consumo/produción.

 Nas centrais de auga fluinte o esquema básico das mesmas acostuma contar con todos ou algúns dos seguintes elementos: un azud ou encoro de derivación, que desvía parte do caudal a través dun canal ou canalización cara unha cámara de carga; desta parte unha canalización forzada que conduce a auga ata a turbina. Esta atoparase no edificio da central xunto co xerador eléctrico e os elementos auxiliares. Por último, un canal de descarga devolve a auga ao cauce do río.

 A potencia dunha central hidroeléctrica depende do caudal que poda turbinar e do salto, é dicir, da diferencia de cotas da auga á entrada e á saída da central. En función de tales parámetros (salto e caudal) escollerase o tipo de turbina mais adoitada. Para coñecer correctamente as características de determinado aproveitamento, é necesario dispor de datos de polo menos vinte anos hidrolóxicos.

 Os sistemas hidroeléctricos relativamente pequenos poden fornecer a aldeas interiores. Por exemplo, unha central de 500 kW pode fornecer de electricidade a 800 persoas. A fonte de enerxía pode ser un regato, un canal ou outra forma de corrente que poida subministrar a cantidade e a presión de auga necesarias, a través da canalización de alimentación, para establecer a operación do sistema hidroeléctrico

 Unha vez que a auga dun caudal entra na canalización de alimentación, é transportada ata o rodete da turbina no outro extremo. A turbina, á súa vez, impulsa o xerador e prodúcese enerxía eléctrica. Hai tres tipos principais de turbinas:

•  A turbina Pelton, que se utilizan para grandes saltos de auga (mais de 100 m).

• A turbina Francis, utilizadas para saltos de auga de entre 15 e 120 m.

• A turbina Kaplan, que se utilizan para caudais diversos de entre 1 e 20 m.

 As turbinas empregadas nas centrais minihidráulicas divídense en dous tipos:

•  A turbina de acción é aquela que aproveita a velocidade da auga, é dicir a súa enerxía cinética. O modelo mais habitual é a Pelton, que consta dun disco circular ou rodete que ten montados uns álabes ou culleres de dupla conca. Este tipo de turbina empregase fundamentalmente para o aproveitamento hidroeléctrico de salto elevado e pequeno caudal.

• A turbina de reacción aproveita tanto a velocidade da auga como a presión que lle resta á corrente no momento de contacto.

As máis utilizadas entre as de reación son a turbina Francis e a turbina Kaplan. Estas acostuman ter catro elementos fundamentais: carcasa ou caracol, distribuidor, rodete e tubo de aspiración.